Mona Keijzer

Mona Keijzer is sinds 12 november 2025 lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal. Daarvoor was zij minister van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening en vicepremier in het kabinet-Schoof (vanaf 2 juli 2024) en vanaf 19 juni 2025 tevens minister voor Asiel en Migratie, verantwoordelijk voor het COA en het opvangbeleid. Zij staat bekend om haar bestuurlijke ervaring en haar directe, bevlogen manier van spreken.

In haar relatief korte regeerperiode zette zij stappen om op korte termijn ruimte in de volkshuisvesting te creëren, onder meer via de wet Regie Volkshuisvesting en initiatieven rond betaalbare huur en hospitaverhuur. Ook het ontwerp van de Nota Ruimte met nieuwe woningbouwlocaties vormde een belangrijke stap.

Eerder was zij staatssecretaris van Economische Zaken en Klimaat in het kabinet-Rutte III (2017–2021) en meerdere periodes lid van de Tweede Kamer.

Ik hou van Nederland. Dit is het land waar ik als dochter van ouders met alleen lagere school in staat gesteld ben om te gaan studeren. Nederland kende altijd een sterke economie, grote vrijheid en een samenleving waar mensen elkaar en de instituties vertrouwden. Helaas zie ik dat niet steeds minder. De Nederlandse overheid is zo langzamerhand steeds meer bedrijfsmatig gaan opereren en heeft vele taken geprivatiseerd dan wel verzelfstandigd. Door een toegenomen (en zelf georganiseerde!) complexiteit bijvoorbeeld als gevolg van het maakbaarheidsgeloof kan de overheid haar beloften niet meer nakomen en is het democratisch gesproken steeds ongrijpbaarder geworden.

Als minister heb ik ervaren hoe het reilen en zeilen van het landsbestuur is verstard en verkrampt. De oorzaken zijn bekend. De juridifisering, risicomijdende bestuurders, uitwerking van niet gedefinieerde zorgplicht in diverse wettelijke bepalingen, de uitwerking van verdragsbepalingen in de rechtspraak. Het resultaat van de complexiteit en de kramp werken laffe politiek in de hand. Meer beleid, minder keuzes. De modellenwerkelijkheid doet lijken alsof er geen keuzes te maken zijn.

Hier bleef het helaas niet bij. Statistiekbureaus hebben ook een golf van politieke correctheid meegemaakt, een tijd waarin bepaalde empirische categorieën werden aangepast om maatschappelijke gevoeligheden uit de weg te gaan. Hier wordt een ander aspect van de problematische verhouding overheid-burger zichtbaar: betutteling. Men zou beschermd moeten worden voor de feiten. Zo komt de overheid en de bijbehorende semi-overheidinstituties verder los te staan van het alledaagse.

In een geopolitiek onstuimige tijd begint een gezond krachtig Nederland bij soevereiniteit. Helaas gaat het een andere kant op. Onder oorlogsdreiging wordt de burger voorgehouden alsof er slechts beperkt mogelijkheden zijn en in ieder geval is een “ever closer union”, namelijk een uiteindelijk federaal Europa iets wat moet en zal. Ik vrees dat dit eerder tot grotere problemen gaat leiden.